
Στις ανθρώπινες σχέσεις συχνά μιλάμε για αγάπη, κατανόηση και επικοινωνία. Πολύ πιο σπάνια, όμως, μιλάμε για κάτι εξίσου θεμελιώδες: τα όρια. Κι όμως, χωρίς όρια, ακόμα και η πιο δυνατή σχέση μπορεί να γίνει πηγή άγχους, εξάντλησης ή και απογοήτευσης.
Τα όρια είναι οι «αόρατες γραμμές» που καθορίζουν τι είναι αποδεκτό για εμάς και τι όχι. Αφορούν:
Δεν είναι τοίχοι απομόνωσης. Είναι γέφυρες αυτοσεβασμού.
Τα όρια συνήθως έχουν τη δική τους ιστορία για τον καθέναν μας. Πολλοί άνθρωποι νιώθουν ενοχή όταν λένε «όχι». Άλλοι φοβούνται ότι θα απορριφθούν ή ότι θα στεναχωρήσουν τους άλλους. Συχνά, αυτά τα μοτίβα έχουν ρίζες σε παλιότερες εμπειρίες — οικογενειακές, κοινωνικές ή συναισθηματικές. Μπορεί για παράδειγμα να έχεις μάθει ότι:
Όμως η αλήθεια είναι κάπως διαφορετική και υπερβαίνει τα στενά όρια των παραπάνω πεποιθήσεων.
Όταν δεν υπάρχουν σαφή όρια, συχνά εμφανίζονται:
Και το πιο σημαντικό: αρχίζεις να απομακρύνεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό, νιώθεις ότι χάθηκες κάπου και δεν είσαι συνδεδεμένος με το κέντρο σου αλλά πιο πολύ με τις ανάγκες των άλλων και τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος οι οποίες "ρουφούν" από εσένα την ενέργειά σου .

Τα υγιή όρια είναι:
Για παράδειγμα:
Απλό — αλλά όχι πάντα εύκολο.
Δεν αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη. Συχνά συνοδεύεται από:
Αυτό είναι φυσιολογικό. Οι άνθρωποι γύρω μας έχουν συνηθίσει σε έναν συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας — και κάθε αλλαγή χρειάζεται χρόνο, επιμονή, υπομονή και σταθερότητα.
Τα όρια δεν διώχνουν τους ανθρώπους που αξίζουν να είναι στη ζωή σου. Αντίθετα, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για πιο ειλικρινείς, ουσιαστικές και ισορροπημένες σχέσεις.
Το να λες «όχι» δεν σημαίνει ότι απορρίπτεις τον άλλον.
Σημαίνει ότι αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Τα όρια είναι ο τρόπος να πεις: «Αυτό είμαι εγώ, μέχρι εδώ μπορώ, αυτό χρειάζομαι.»
…τότε ίσως είναι η στιγμή να δουλέψεις πιο ουσιαστικά πάνω σε αυτό. Η ψυχοθεραπεία μπορεί να αποτελέσει έναν ασφαλή χώρο για να ξεκινήσεις αυτή τη διαδρομή.